Etykiety

wtorek, 22 września 2020

Jen Petro-Roy "Szpiegomania.Podwójny przekręt" il. Kawaii Creative Studio


Komiksowe i serialowe postacie Myszki Miki i Kaczora Donalda powołano do istnienia jeszcze przed II wojną światową. Proste kreskówki trafiały do serc odbiorców. Bohaterzy stali się tak lubiani, że stworzono opowieści tylko z nimi, co wiązało się z koniecznością tworzenia kolejnych bohaterów będących mieszkańcami Kaczogrodu. I tym sposobem Od stu lat kolejne pokolenia wychowują się na tych kultowych, ale ciągle ewoluujących, dostosowujących się do upływającego czasu i zmieniających realiach postaciach. Beztroskie Minnie i Daisy dbające o zwierzątka i ogródki oraz będące mistrzyniami gotowania stały się bohaterkami przeżywającymi przygody, których może pozazdrościć niejeden bohater filmów sensacyjnych. Akcja jest szybka, niebezpieczna, a płeć piękna sprytna, zdolna i zawsze osiąga swój cel. I to właśnie podoba mi się we współczesnych komiksach, serialach i książkach. W końcu dziewczynki doczekały się bohaterek, które są jak one: przebojowe i ciekawe świata. Do tego liczne zainteresowania, przemycane podpowiedzi dotyczące sprzętu, prowadzenia różnorodnych akcji ratowania świata sprawiają, że autorzy skutecznie podsycają zainteresowanie technologiami, sportem. Zupełnie tak jak to było wyłącznie w książkach o chłopcach dla chłopców, w których bohaterzy nosili strzelby, a ich towarzyszki mdlały, chorowały i liczyły na pomoc.
Tom „Podwójny przekręt” należący do serii „Szpiegomania” to właśnie opowieść o silnych dziewczynach. Są młode, przebojowe, zdolne, ciekawe świata i samodzielnie ruszają spełniać swoje marzenia. Myszka Minnie i kaczka Daisy rozpoczynają właśnie studia na Uniwersytecie Kalisoty! Przyjaciółkom udało się dostać na te same studia i mogą razem zamieszkać w akademiku. Daisy jednak wyjeżdża wcześniej. Jej tajemniczość intryguje Minnie. Do tej pory dziewczyny mówiły sobie wszystko, ale od czasu, kiedy kaczkę wybrano do programu specjalnego na uczelni i musiała zacząć chodzić na zajęcia przygotowawcze stała się tajemnicza i zaczęła unikać przyjaciółkę. Oczywiście nie zerwała kontaktów i wykorzystuje myszkę do odebrania tajemniczej przesyłki. Od czasu zdobycia paczki wokół Minnie zaczynają się dziać dziwne rzeczy: jest śledzona, ktoś ją ściga, aż w końcu tajemniczy pakunek zostaje skradziony. Po przyjeździe do Kalisoty odkrywa, że Daisy wcale na nią nie czeka i ciągle gdzieś ucieka, dlatego postanawia śledzić przyjaciółkę. Szybko okaże się, że nowe otoczenie, obiecujące znajomości i ekscytujące perspektywy związane z nauką to dopiero początek wyzwań, przed którymi staną przyjaciółki. Czy Minnie dowie się, co takiego ukrywa Daisy? W co wplączą się dziewczyny? W jakiej tajemniczej misji będą musiały wziąć udział? Jak ratowanie świata pogodzić ze studiami?
„Podwójny przekręt” to lekka wersja książek sensacyjnych. Bohaterki zostają wciągnięte do akcji ratowania świata. Szybko muszą nauczyć się obsługiwania urządzeń, wykorzystać umiejętności szybkiego biegania, świetnego programowania. Każda z nich ma inny talent. Do tego odmienne temperamenty, umiejętność obserwacji i wnioskowania pozwolą im rozwiązać ważną zagadkę.
Całość dopełnia średniej wielkości czcionka, piękne ilustracje i bardzo dobrze zszyte strony. Świetna lektura dla przedszkolaków i uczennic nauczania początkowego. Młode czytelniczki zrozumieją, że warto rozwijać każdy talent, bo nigdy nie wiadomo, kiedy może nam się przydać. Zdecydowanie polecam!
Zapraszam na stronę wydawcy









 

poniedziałek, 21 września 2020

Konkursy

 Na Facebooku można powalczyć o poniższe książki







Paol Keineg "Powrót do Bretanii"


Prowincjonalność i pewnego rodzaju powrót do korzeni czy dzieciństwa to tematy przewodnie wielu twórców. W przypadku Paola Keinega mamy do czynienia z wszystkimi tymi czynnikami. I to zarówno w sferze duchowej jak i fizycznej. Po latach tułaczki spowodowanej politycznym wygnaniem wrócił do Bretanii i osiadł w rodzinnych stronach. Doświadczenie w pracy jako literaturoznawca wpłynęło na jego dużą świadomość gatunkową i językową. Jego utwory z jednej strony cechuje prostota, a z drugiej mamy napiętrzenie się obrazów niczym elementów zdobniczych w barokowych katedrach. Z tym, że u Paola Keinega nawarstwianie ma w sobie prostotę i epikurejskie dążenie do zaspokojenia wyłącznie potrzeb pierwotnych, pracę nad wyzbywaniem się pragnień wtórnych. Do tego sporo tu sceptycyzmu czy wręcz cynizmu w wydaniu Diogenesa z Synopy. Prostota, radość z posiadania niewielu rzeczy, otaczanie się prowincjonalną swojskością, życie zgodne z porami roku i minimalnymi potrzebami ciała. Nie znaczy to, że butowanie ducha jest tu uproszczone. Czasami bywa zawieszone przez ciągłą lekturę znanej powieści, w której już nic nie może zaskoczyć, ale jest to jednak bycie otwierające się na szczegóły, pracę intelektualną, głębsze doświadczanie świata, kontemplowanie otoczenia i jednoczesne dystansowanie się od niego.
„Jest tyle wspomnień z tylu lat, że i to lato w końcu przybywa”.
„Powrót do Bretanii” otwierają swojskie obrazy lata. Mamy tu stada bzyczących much, muczących krów, których dzwonki u szyi niosą się daleko. Wszystko jest tu proste i przewidywalne jak śmierć łaciny w niedziele. W takim otoczeniu niewiele poetę interesuje: „Mam naprawdę gdzieś Byt, abym tylko sam był”.
W tomie tym spotykamy się z obrazami jaskółek niemal ocierającymi się o ziemię, poganianiem krów, turkotem traktorów, krowimi plackami na prowadzącej przez las sosnowej drodze kończącej się na plaży, wolno płynącym czasem krążącym wolno wokół prostego życia, co objawia się nie tylko w kontakcie z naturą, ale i pokarmach. Chleb i wino (prawie jak ser i wino u Epikura) pozwalają na zaspokojenie głodu, dają radość z życia, wyzwalają z poszukiwania składników na wyszukane potrawy, uwalniają od myślenia nad tym, co przygotować do spożycia, czyli pozbawiają wielu problemów organizacyjnych. Ten sam pierwiastek niesie w sobie ponowne czytanie znanej książki: nie musimy zastanawiać się, po którą sięgnąć, z czyją twórczością się zapoznać tylko wchodzimy w dobrze znane nam światy i pozwalamy trwać wrażeniu zawieszenia czasu. Życie w tym otoczeniu jest proste.
„Słupy, afisze, transformatory: krajobraz apolityczny nie istnieje”.
Nawet na prowincję trafiają sprawy społeczne, zniewalanie, edukowanie, co powinniśmy robić, w jaki sposób żyć, czym się kierować. Odgłosy dopadają nas nawet przez uchylone okno: „Za oknem telewizor świeci bandytami, którzy nami rządzą”.
Obok sielskości obrazów cechą charakterystyczną jest tu dosadność nazywania zjawisk, dostrzegania zniewolenia tam, gdzie inni widzą postęp, cywilizację, wiarę i rozrywkę. Wszystko, co przychodzi do człowieka spoza niego i wpływa na jego postępowanie jest aspektem determinującym, zniewalającym i zabijającym wolność i oderwanie od nadmiaru pragnień. I to zarówno w sferze materialnej, jak i tej religijnej, bo obie dążą do podporządkowania sobie umysłu odbiorcy. Podmiot liryczny jest tu jednostką zdystansowaną, oderwaną od tworzonych wzorców. Wolny jak ptak siada do pracy kiedy ma na to ochotę, wychodzi na spacer, gdy czuje taka potrzebę, zaspokaja głód, pragnienie. Wyzwala się z konieczności prowadzenia wyścigu z czasem. Za to intensywnie podgląda życie, staje się obserwatorem zwierząt, których czynności opatrzone są przypisywaniem im ludzkich zachowań:
„Ledwo mucha przyleciała, a już zaczęła się modlić na mojej ręce”.
Wchodzimy w świat pracy przerywanej spontanicznymi spacerami pozwalającymi na bliski kontakt z naturą z rodzinnych stron. To wyzwala w nim pytania o sens życia, przemijanie, postęp. Zastanawia się, czy faktycznie potrzebne nam było zejście z drzew i produkowanie z nich książek, dostrzega, że proste życie jest jedynym prawdziwym, bo pozwalającym na życie zgodnie z rytmem przyrody. Tym rozmyślaniom towarzyszy też autorefleksja nad osobistym dążeniem w tworzeniu:
„Przynajmniej tak zagubić się w słowach, żeby odkryć muzykę”.
Bieg czasu, przemijalność, fenomenologiczne doświadczanie otoczenia i pisanie o tym wszystkim to codzienność podmiotu lirycznego zauważającego:
„O śmierci za dużo się rozprawia,
a ona wierna jest przeznaczeniu -
poezja jest prosta jak śmierć,
jej problemy są nieskomplikowane”.
W krajobrazie turkoczących traktorów, pachnącym krowimi plackami na drodze, żwirem i morzem oraz polami sąsiadującymi z sosnowym lasem czytanie i pisanie toczy się całkowicie inaczej:
„Każda strona idzie
z szybkością krowy,

pozostawiając jedynie szelest
Przesuwanej skóry na kartce”.
Pomimo dystansu do postępu dostrzega jego plusy:
„W naszych czasach zapomnieliśmy o nosaciźnie, która objawia się w nosach bąblami albo wrzodami. Żyjemy w ogóle w szczęśliwej epoce: nie wierzymy w diabła ani nie płacimy za miejsce w kościele”.
W zawartych w tomie „Powrót do Bretanii” utwory ukazują nam refleksję nad prowincją, kontaktem z naturą, prostotą zwierzęcego świata, szczęściem jakie daje nam wyzwolenie od cywilizacji, a z drugiej z uwagą przygląda się własnym myślom, pracy umysłu, osobistym doświadczeniom, zmaganiom, przeżywaniu żałoby i przetrawianiu własnej ulotności. Pisanie wierszy jest tu czasami traktowane jak zabawa, która nie sprawia, że od razu będziemy poetami. Do tego musimy samym sobie pozwolić odkryć w sobie to powołanie zamiast odrzucać przemyślenia dążące do odkrycia prawdy o sobie oraz głębszego poznania własnego stosunku do otoczenia, relacji z naturą, która jest na wyciągnięcie umysłu, bo sami jesteśmy jej częścią. I tu pojawia się pytanie ważne: „Jakim stałbym się potworem, gdybym źle się czuł w swojej skórze?”, czyli źle z własną cząstką cielesną/ naturalną. Nad tym wszystkim góruje ciągłe pytanie o obrane drogi, cel w życiu, co wydaje się być podsumowane w stwierdzeniu:
„Dwie możliwe drogi
chociaż żadna nie ma sensu:

1/zamęczyć mózg,
2/zamilknąć i zostać idiotą”.
Utwory Paola Keinega mają w sobie coś z rozmyślań filozoficznych. Pojawia się tu poszukiwanie szczęścia, próba zrozumienia świata, patrzenie na pojedyncze zjawiska i próba nadania im uniwersalnego znaczenia, utylitarnego podejścia, w którym nie liczą się intencje tylko efekty i wnioski płynące z obranych dróg. Z jednej strony jest to lektura lekka, sielska, a z drugiej erudycyjna, przy czym owa erudycyjność jest tylko lekko zaznaczona, jakby naszkicowana, używana od niechcenia, bo będąca częściom codzienności, a nie powstała w potrzebie popisania się. Z tego powodu w swoich utworach dąży do prostoty, opowiedzenia świata w zrozumiały sposób, przybliżenia obrazów, naznaczenia problemów.
Zapraszam na stronę wydawcy



czwartek, 17 września 2020

Festiwale, Emil i Tajemnica filmu

 

Na przełomie lata i jesieni
powracają książkowe wydarzenia!
W najbliższym czasie zapraszamy na:
festiwale stacjonarne i on-line,
powrót Emila ze Smalandii na księgarniane półki
oraz przedsprzedaż 27. tomu bestsellerowej serii
Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai.


Zakamarki na Grandzie

W dniach od 18 do 20 września 2020
zapraszamy na Poznański Festiwalu Kryminału GRANDA.

Zakamarkowe książki znajdziecie
na stoisku Składu Kulturalnego.
Zapraszamy po nasze
Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai
Martina Widmarka i Heleny Willis,
w tym najnowszy tom - Tajemnicę filmu,
oraz książki o Dawidzie i Larisie
Martina Widmarka z ilustracjami Katariny Strömgård.

Wstęp wolny.
Więcej informacji TUTAJ.

DS Hanka
al. Niepodległości 26
Poznań

www.festiwal-granda.pl


Festiwal Pięknej Książki w wersji on-line



W dniach od 20 września do 4 października 2020
zapraszamy na Festiwal Pięknej Książki.

Projekt realizowany przez Bibliotekę Publiczną w Piasecznie
oraz Fundację ARKA im. Józefa Wilkonia
tym razem odbędzie się on-line.

W programie: prezentacje wydawnictw i ich oferta,
spotkania z autorami, warsztaty twórców książek i koncerty.

Nie może nas tam zabraknąć!

Szczegóły: TUTAJ

#festiwalpiaseczno


Emil i ciasto na kluski - DODRUK



Do naszej internetowej księgarni
powraca przezabawne opowiadanie o słynnym Emilu za Smalandii
wydane w formie kolorowej książki obrazkowej,
z nieśmiertelnymi ilustracjami Björna Berga,
którego do stworzenia wizerunku Emila wybrała sama Astrid Lindgren.

Emil i ciasto na kluski, tekst: Astrid Lindgren, ilustracje: Björn Berg, tłumaczenie: Anna Węgleńska
Przygody Emila znajdziecie również w książce Ach, ten Emil!


Tajemnica filmu - PRZEDSPRZEDAŻ



Od 18 września 2020
Tajemnicę filmu Martina Widmarka i Heleny Willis
będzie można nabyć w wybranych księgarniach:
Bydgoszcz: Skrzynka na bajki
Gdańsk: Firmin
Kraków: Książkoteka
Łódź: Małe Książki
Poznań: Bookowski, Księgarnia z Bajki
Rabka: Między Słowami
Szczecin: FiKa
Warszawa: Badet, Bullerbyn, wilaBuki, Moda na czytanie
Włocławek: Zaczytana Kura

oraz na www.zakamarki.pl!

Sprzedaż w pozostałych punktach od 28 września 2020.