Etykiety

czwartek, 2 kwietnia 2020

Nowe narzędzie do wspierania terapii dzieci ze spektrum autyzmu


SPEKTRUM AUTYZMU PRO, specjalistyczny program multimedialny dla nauczycieli i terapeutów, to nowość od wydawnictwa Nowa Era. Przeznaczony do wspierania terapii dzieci ze spektrum autyzmu, stanowi również przydatne narzędzie w pracy terapeutycznej z dziećmi, u których występują trudne zachowania. Blisko 300 multimedialnych ćwiczeń, 40 przykładowych scenariuszy zajęć, 50 filmów animowanych i specjalna aplikacja terapeuty - to tylko niektóre z elementów nowatorskiego programu. Każdy zestaw zawiera dodatkowo tablet, a dwustanowiskowa licencja umożliwia pracę na różnych urządzeniach w tym samym czasie.
SPEKTRUM AUTYZMU PRO to profesjonalny program multimedialny wspierający rozwój kompetencji emocjonalno-społecznych i komunikacyjnych u dzieci ze spektrum autyzmu. Przeznaczony jest do pracy indywidualnej i w małych grupach na zajęciach terapeutycznych, rewalidacyjnych oraz dydaktycznych. Rekomendowany jest do pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym i szkolnym. Co ważne, może być on również stosowany w terapii dzieci, u których występują trudne zachowania, czyli np. problemy w nawiązywaniu relacji, kłopoty z dostosowaniem się do zasad panujących w grupie, trudności w rozpoznawaniu emocji u siebie i innych, czy z ich regulacją.
- W ostatnich latach zauważalnie wzrosła liczba dzieci diagnozowanych w kierunku spektrum autyzmu. Obserwujemy także większą liczebność uczniów przejawiających różnorodne trudne zachowania. Obu tym grupom niezbędne jest wsparcie w zakresie rozwoju kompetencji emocjonalno-społecznych i komunikacyjnych. W odpowiedzi na potrzeby dzieci oraz ich nauczycieli i terapeutów wspólnie z autorkami programu stworzyliśmy specjalistyczne narzędzie i pomoc dydaktyczną – skuteczne w pracy terapeutycznej i atrakcyjne dla uczniów - komentuje Katarzyna Sirak, pedagog specjalny i terapeutka, odpowiedzialna za wartość merytoryczną programów cyfrowych wydawnictwa Nowa Era.
Koncepcja programu odpowiada diagnozowanej u dzieci ze spektrum autyzmu triadzie zaburzeń, a więc program może być stosowany zarówno w terapii metodą dyrektywną jak i niedyrektywną. Autorki – doświadczone terapeutki, nauczycielki, wykładowczynie – zebrały i opisały wiedzę, jak w skuteczny sposób stymulować rozwój zaburzonych funkcji niezależnie od stosowanych metod terapeutycznych.
Celem programu jest oddziaływanie w trzech obszarach: rozpoznawanie i wyrażanie emocji, poszerzanie kompetencji komunikacyjnych oraz funkcjonowanie społeczne. W skład SPEKTRUM AUTYZMU PRO wchodzi m.in. blisko 300 multimedialnych ćwiczeń na pendrivie i na karcie SD (do wykorzystania na laptopie oraz na tablecie dołączonym do zestawu), program Kreator Komiksów do samodzielnego tworzenia komiksów z możliwością ich wydruku oraz 40 przykładowych scenariuszy zajęć terapeutycznych wraz z kartami emocji i kartami pracy. Dzięki unikatowemu rozwiązaniu zawierającemu ponad 50 filmów animowanych, modelujących zachowania społeczne, dzieci mogą samodzielnie decydować o zakończeniu historyjki. Co ważne, program pozwala również na indywidualizację pracy z poszczególnymi dziećmi m.in. poprzez wybór głosu lektora, zmianę wyglądu komunikatów, wybór postaci towarzyszących dziecku w zajęciach i możliwość wyłączania dźwięków. Jego twórcy zadbali także o atrakcyjny system motywacyjny – po zakończeniu każdego zadania mali użytkownicy uzyskują animowaną informację zwrotną, a w trakcie pracy – komunikat dźwiękowy i wizualny. 
Ewa Śniegowska, oligofrenopedagog, certyfikowany terapeuta behawioralny i współautorka programu zwraca uwagę na przejrzystość formy i jego atrakcyjność wizualną: Większość dzieci z ASD pozytywnie reaguje na metody nauczania oparte na bodźcach wizualnych. Program multimedialny SPEKTRUM AUTYZMU PRO dzięki swojej formie jest łatwy do zrozumienia – uporządkowany, przejrzysty i prosty. Dzięki obrazom, nagraniom dźwiękowym i animowanym filmom jest również atrakcyjny. Jego struktura pozwala na szeroko pojętą indywidualizację, która ma ogromne znaczenie w terapii dzieci z ASD.
Ćwiczenia multimedialne zostały opracowane po konsultacji z dziećmi. To właśnie dzieci decydowały m.in. o doborze postaci przewodnich – wyglądzie, cechach i wypowiedziach wirtualnych towarzyszy użytkownika programu. Współdecydowały również o stylu grafiki. Fakt, że dzieci miały bezpośredni wpływ na wiele aspektów programu, a także tematyka ściśle związana z dziecięcą codziennością to z pewnością ogromne walory tego narzędzia. Każdy zestaw zawiera także przewodnik metodyczny opracowany przez autorki oraz innych doświadczonych terapeutów. 
Agnieszka Drabata, oligofrenopedagog, terapeuta integracji sensorycznej oraz pracownik naukowy w Zakładzie Pedagogiki Specjalnej Instytutu Pedagogiki na Uniwersytecie Gdańskim podkreśla: SPEKTRUM AUTYZMU PRO to narzędzie, dzięki któremu proces nauczania może przebiegać efektywniej, jednocześnie sprawiając uczestnikom zajęć wiele radości. Dostosowanie zadań i form pracy do dominującego stylu uczenia się tej grupy uczniów, przy jednoczesnym uwzględnieniu pracy w grupach obok działań indywidualnych, zdecydowanie ułatwi nauczycielom i terapeutom, stosującym program, realizację celu, który założyli jego autorzy – pomoc w lepszym komunikowaniu się z podopiecznymi z autyzmem oraz efektywniejszej z nimi współpracy. 
W zależności od preferencji dziecka lub wyposażenia placówki, program pozwala na pracę na dwóch urządzeniach w tym samym czasie (czyli na komputerze i dołączonym do zestawu tablecie), współpracuje też z monitorem interaktywnym, rzutnikiem i tablicą interaktywną. Aby umożliwić terapeucie śledzenie postępów dziecka i dokumentowanie przebiegu terapii (zapisywanie nagrań i zdjęć) do programu dołączona jest aplikacja terapeuty. W poszczególnych ćwiczeniach zastosowano losowy dobór przykładów i tym samym uzyskano zmienny materiał ilustracyjny i układ odpowiedzi.
SPEKTRUM AUTYZMU PRO jest wyrobem medycznym i uzyskał on pozytywną ocenę kliniczną, która gwarantuje wysoką jakość produktu oraz stały monitoring procesu użytkowania. 
- Program SPEKTRUM AUTYZMU PRO wspiera zarówno rozwój emocjonalny jak i społeczny dziecka. Zwraca uwagę na wiele ważnych aspektów od ogólnych do bardziej szczegółowych: począwszy od sytuacji wywołujących określone emocje po ton głosu, po którym można ocenić stan emocjonalny - podkreśla Magdalena Mętkowska-Walewska, psycholog, autorka opinii klinicznej - Program jest tak skonstruowany, że korzystający z niego uczeń część ćwiczeń może wykonać samodzielnie. Jest również pewna grupa zadań wymagająca interakcji z terapeutą, co czyni ten program wielofunkcyjnym. Specjaliści korzystający z programu z pewnością docenią liczne scenariusze zajęć, które stanowią bogatą bazę pomysłów do pracy - dodaje. 
Program SPEKTRUM AUTYZMU PRO to kolejny produkt multimedialny z cenionej serii EduSensus wydawnictwa Nowa Era, w ramach której ukazały się programy do diagnozy i terapii logopedycznej i dyslektycznej. Producentem programów z serii EduSensus jest firma Young Digital Planet.
Więcej informacji na temat SPEKTRUM AUTYZM PRO można znaleźć na stronie eduSensus SPEKTRUM AUTYZMU PRO

SPEKTRUM AUTYZMU PRO
Specjalny program multimedialny dla 
nauczycieli i terapeutów, przeznaczony 
do wspierania terapii dzieci ze spektrum autyzmu
Agata Burczyk, 
Agnieszka Mitoraj-Hebel, 
Ewa Śniegowska
Wydawnictwo Nowa Era
Premiera: 2 kwietnia 2020
O Autorkach

Ewa Śniegowska - magister oligofrenopedagogiki na Uniwersytecie Gdańskim, wyspecjalizowana w pracy z dzieckiem z autyzmem. Odbyła wiele szkoleń i kursów dotyczących terapii dzieci z ASD. W Gdańskiej Wyższej Szkole Humanistycznej ukończyła studia podyplomowe z zakresu terapii pedagogicznej. Jest certyfikowaną terapeutką behawioralną i podlega stałej superwizji. Od 26 lat pracuje jako nauczyciel w Specjalnym Ośrodku Rewalidacyjno-Wychowawczym dla Dzieci i Młodzieży z Autyzmem w Gdańsku. Działa również w Stowarzyszeniu Pomocy Osobom Autystycznym w Gdańsku – diagnozuje w kierunku autyzmu i zespołu Aspergera dzieci i młodzież z całej Polski. Ma także doświadczenie w prowadzeniu szkoleń w zakresie wiedzy dotyczącej dzieci z autyzmem i zespołem Aspergera oraz terapii behawioralnej. 

Agata Burczyk - absolwentka Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego (zdrowie publiczne) oraz Gdańskiej Wyższej Szkoły Humanistycznej (pedagogika ogólna). Ukończyła również studia podyplomowe na kierunku Edukacja i rehabilitacja osób z niepełnosprawnością intelektualną na Uniwersytecie Gdańskim. Przez kilka lat współpracowała ze Stowarzyszeniem Pomocy Osobom Autystycznym w Gdańsku, gdzie prowadziła terapię dzieci z autyzmem. Od 9 lat pracuje w szkole podstawowej jako nauczyciel w klasie specjalnej z uczniami z autyzmem. Na co dzień współpracuje ze Specjalnym Ośrodkiem Rewalidacyjno- Wychowawczym dla Dzieci i Młodzieży z Autyzmem w Gdańsku.
Agnieszka Mitoraj-Hebel - studiowała pedagogikę specjalną na Uniwersytecie Gdańskim. Od 20 lat jest związana zawodowo i emocjonalnie z ideą integracji. Pracuje jako nauczyciel wspomagający w szkole podstawowej. Ukończyła kursy kwalifikacyjne z zakresu socjoterapii, terapii pedagogicznej oraz integracji sensorycznej. Wielokrotnie organizowała ogólnopolskie konferencje z dziedziny nauczania i wychowania integracyjnego, a także prowadziła szkolenia i warsztaty dotyczące pracy z uczniami o specjalnych potrzebach edukacyjnych.

O Nowej Erze
Nowa Era to największe w Polsce wydawnictwo edukacyjne z kompleksową i nowoczesną ofertą obejmującą wszystkie etapy edukacyjne i wszystkie przedmioty, w tym także języki obce, oraz największy w Polsce wybór kartografii szkolnej. Ofertę Grupy Nowa Era uzupełniają nowoczesne rozwiązania informatyczne i oprogramowanie wspomagające zarządzanie oświatą (firma VULCAN), a od 2017 roku także produkty z obszaru specjalnych potrzeb edukacyjnych. W dziedzinie tego typu rozwiązań produkty stworzone przez firmę Young Digital Planet, a obecnie oferowane przez Nową Erę, są absolutnymi liderami rynku.
Nowa Era to również wydawca najstarszego w Europie czasopisma literackiego dla najmłodszych „Świerszczyk”, oraz dwujęzycznego magazynu edukacyjnego dla dzieci i młodzieży „National Geographic Odkrywca”.

środa, 1 kwietnia 2020

Dziecko i zwierzęta


Ola od zawsze kochała zwierzęta. Na spacerach lgnęła do psów, kotów, kaczek i zaskrońców czy żab. Te ostatnie spotykała w lesie. Do dziś mam przed oczami scenę, kiedy Ola pobiegła w krzaki i wyjęła z nich dwa węże… Były to kopulujące zaskrońce… Albo jeśli nie zdążyłam zareagować podbiegała do namierzonego na ulicy pieska i go przytulała. Głaskanie kurek, kaczek, gołębi, królików sprawiało jej dużą radość. Bardzo długo tylko widok gołębi potrafił ją uaktywnić i przekonać do zjedzenia chociaż bułki. A jak już zjadła bułkę to i coś jeszcze dało się przemycić. Na spacerach chętnie brała też napotkane koty na kolana. Nawet udało nam się oswoić kilka dzikich, których właściciele byli przekonani, że ich zwierzak toleruje ludzi z odległości ponad 2 metrów (i to bez epidemiologicznych zagrożeń!). Ola swoją cierpliwością i jakąś taką aurą potrafiła zdziałać cuda.
W końcu musiało do tego dojść i w naszym życiu pojawił się pies – nieodłączny Oli czworonożny przyjaciel odprowadzający ją do przedszkola, odbierający stamtąd, zaprowadzający na terapie i jeżdżący na wycieczki, spacerujący. Towarzyszy Oli już od pięciu lat. Decyzja o posiadaniu psa nie była łatwa. Z córką pracowało się niesamowicie trudno (mam porównanie z innymi dziećmi, z którymi miałam okazję pracować zawodowo), dlatego wizja zwierzaka w naszym domu mnie przerażała. Miałam długaśną listę przeciw łącznie z „wszystko będzie na mojej głowie” po „jak sam zajmiesz się codziennym wyprowadzaniem to proszę bardzo, ale mnie w to nie mieszaj, bo jestem zmęczona” i „zwierzak to dużo brudu”. Myślę, że byłam jednym z tych rodziców, którzy robią wszystko, żeby żaden zwierzak nie zakłócał codzienności. Bo nie ma co ukrywać, ale mnogość obowiązków oraz kosztów związanych z posiadaniem pupila nie jest mała. Nie ma jednak kontrargumentu do wyłączającego się dziecka, które nawiązuje uaktywnia się na widok czworonoga.
Pewnego wiosennego dnia byłam z Olą na spacerze i mijałyśmy blok, do którego wchodzi się po schodach. Szczeniaka wyprowadzała dziewczynka. Maluch stanął i wpatrzył się w Olę, a ona w niego. Patrzyli na siebie jak zaczarowani, więc spytałam, czy Ola mogłaby pogłaskać pieska. Dziewczynka się zgodziła, a później dowiedziałam się, że piesek jest do oddania. „To ja go chcę” – powiedziałam bez zastanawiania się. Ustaliłam, że przyjdę następnego dnia, bo dzieciaki chcą się jeszcze ze szczeniaczkiem pożegnać. Z perspektywy czasu wiem, że to była najlepsza decyzja. Tutuś pomagał mi w największych kryzysach. Nim jednak potrafił to zrobić musiał przejść intensywne szkolenie. Codziennie po posłaniu córki do przedszkola przez cztery godziny dziennie intensywnie z nim pracowałam. Był pojętny, szybko się uczył, łagodny, ale wszystkiego musiał się nauczyć wyczuwać Oli ataki, przytulać się do niej całym ciałem, kiedy Ola tego potrzebowała i jeździć na spacery. Pomagał mi także w uczeniu Oli korzystania z toalety. Na spacerach pomaga mi uaktywnić odpływającą kruszynkę. Jego bieg przez las skutecznie zachęca jego małą przyjaciółkę do biegania, tarzania się w liściach, obsypywaniu liśćmi. Odpowiedni rozmiar (nieplanowany, bo jego matka jest mniejsza) sprawił, że niejednokrotnie pomógł mi zatrzymać Olę pędzącą chodnikiem. Kiedy była mniejsza miała wiele momentów niekontrolowanego biegu. Nie reagowała wówczas na nic. Wołanie nie pomagało. Pies zastawiający drogę był niezawodny. W wielkich kryzysach nic tak nie wyciszało córki jak wspólne kąpiele z psem. Masowanie mokrych włosów (też taki piękny przypadek), przytulanie mokrego psa pozwalało na dostarczenie wielu potrzebnych bodźców sensorycznych. Do tego tulenie w czasie zasypiania i czytania, ganianie po domu za psem, rzucanie mu piłeczek, malowanie farbami plakatowymi, wspólne posiłki (zwłaszcza na spacerze) oraz karmienie sprawiły, że Ola stała się bardziej otwarta na kontakt fizyczny z innymi osobami, a nie tylko ze mną.
W ubiegłym roku dołączył kot. I to też bardzo długo podejmowana decyzja. Odwiedziłam dziesiątki znajomych. Ola chciała kota, ale nie te, które widziała. Zaakceptowała malutką kotkę należącą do mamy poetki, z którą wydała książkę. I w ten sposób powiększyła nam się rodzina. Ola doświadcza nowych bodźców, uczy się większej delikatności, bo o ile pies znosi cierpliwe wszelkie humory, krzyki to kot jest bardzo wrażliwy i to sprawia, że Ola zaczyna się bardziej kontrolować. Kot pomógł też psu, ponieważ ciągła praca z niepełnosprawnym dzieckiem to też obciążenie psychiczne dla niego. Nocne krzyki, szamotanie się, spacery sprawiły, że znikała u niego radość życia. Zaczął zachowywać się jak przepracowany człowiek. Teraz wróciła mu szczenięca radość i na nowo chętniej nawiązuje kontakt z Olą, wchodzi z nią w interakcje.
Jeśli tylko macie taką możliwość to naprawdę zachęcam do takiej formy terapii. Pozwala ona aktywizować dziecko, uczy odpowiedzialności. Moja córka wie, że psa trzeba nakarmić, wyprowadzić na spacer, posprzątać po nim, umyć go, zapewnić mu ciepły kocyk, przytulić, wyczesać. I te nawyki przeniosła na kota. Robiąc zakupy pamięta o swoich pupilach.
Istnieje wiele uprzedzeń dotyczących tego, jaki pies lub kot jest dobry do terapii. Powstała lista ras wśród których przeszkolone złote rentievery, labradory czy labradooly wśród psów osiągają zawrotne ceny. Prawda jest jednak taka, że bardzo dużo zależy od właściciela i tresera. Najlepiej jeśli sami jesteśmy dobrymi behawiorystami i potrafimy na bieżąco korygować zachowania psa, bo nawet najlepiej przeszkolony zwierzak, ale źle prowadzony zacznie się źle zachowywać, a ważne jest, aby zwierzak ciągle miał określone relacje z dzieckiem i był całkowicie pozbawiony agresywnych zachowań. Aby tego dokonać trzeba ciągle obserwować i pracować z psem czy kotem, bo kota dotyczą te same zasady. Musi na polecenie potrafić przyjść i przytulić się, podać łapę, usiąść czy bawić się w berka lub przynosić piłeczki. Jeśli jest taki duet jak w naszym domu te zabawy są urozmaicone droczeniem się zwierzaków ze sobą: czasami trącają się łapami, nosami, przepychają zabierając sobie koc czy wpychając się na kolana.
Decydując się na zwierzaka pamiętajcie, że najłatwiej uczy się młode zwierzęta. Skrzywdzonego kilkulatka trudno pokierować tak, aby potrafił pracować z dzieckiem z autyzmem, ponieważ jest to zajęcie ekstremalnie trudne. Za to wynagradzajcie swoje czworonogi zabierając je na długie wyprawy i pozwalając im się wybiegać w towarzystwie dziecka, a na pewno odwdzięczą Wam się oddaniem podopiecznym.
Jeśli nie macie możliwości posiadania psa czy kota być może chomik lub świnka morska pomoże dziecku w pracy nad odpowiedzialnością, opieką nad zwierzakami. Pamiętajcie, żeby nie brać małych zwierząt, jeśli dziecko nie kontroluje uścisku. Może się to dla takich maleństw źle skończyć.






Trening czystości


Nocnikowanie czy trening czystości to kolejna z rzeczy, która spędza sen z powiek rodziców dzieci z ASD (autyzmem). Do tej listy należy brak mowy, wybiórcze jedzenie, brak komunikacji, niekontrolowane krzyki, niekontrolowane ruchy, tiki, autoagresja, przebudzanie się w nocy, nadwrażliwość na bodźce. Lista długa. Z tych wszystkich rzeczy długie korzystanie z pieluchy przez dziecko z autyzmem jest najczęstszym powodem do stosowania przemocy otoczenia wobec matki. Ojcom uchodzi to, że dziecko jeszcze nie korzysta z toalety, bo przecież na pewno ma złą żonę, która zaniedbała.
Ola zawsze była dzieckiem wysokim, ponieważ my do niskich ludzi nie należymy. To właśnie sprawiało, że wyglądała na starszą i już, kiedy miała dwa lata zaczęło się coś w stylu społecznej tresury matki. Wyglądało to tak, że któraś z mam niby zaskoczona zwracała uwagę „Ooo, takie duże dziecko i jeszcze w pieluszce” (ile takich komentarzy widuję również pod zdjęciami dzieci z ASD na fb to nawet nie zliczę), a później zaczynały się opowieści o tym, że ich dzieci przestały korzystać z pieluszki jak skończyły półtora roku do dwóch lat. Ola z pieluszki w ciągu dnia przestała korzystać, kiedy miała pięć lat, czyli trzy lata stosowano wobec mnie przemoc. Nie jestem w tym osamotniona, dlatego piszę o problemie i pokazuję, że ocenianie matki jest złe, bo tylko ona wie, dlaczego jej dziecko nadal korzysta z pieluchy. Tu pewnie ktoś się oburzy, że nie piszę „rodzic”. Robię to celowo, ponieważ mój mąż nigdy nie spotkał się z ocenianiem jego przez to, że jego dziecko jeszcze jest w pieluszce. Społecznie nadal uważamy, że ojcu wypada, a matce nie.
Podejść do treningu czystości mieliśmy wiele. Zawsze korzystałam z letnich dni, kiedy dziecko nie ma na sobie tak wielu warstw i łatwiej jest je szybko rozebrać. Pierwsza próba była, kiedy Ola miała półtora roku. To nie było pierwsze dziecko, jakie nocnikowałam. Wszelkie wcześniejsze próby u innych dzieci szybko (po 3 dniach) kończyły się powodzeniem. Po wielu niepowodzeniach spytałam specjalisty, a on poradził mi, abym przy braku reakcji po prostu pozostawiała córkę dłużej w mokrych majtkach albo całkowicie z nich zrezygnowała. Skończyło się zakażeniem, ponieważ Ola usiadła pupą na piachu i zrobiła cały zestaw. To wystarczyło. A piasek niby czysty, w domowej piaskownicy, wypłukany, zadbany, przykrywany po zakończeniu zabawy. Smarowanie antybiotykami, maściami i żelami wymagało pieluchy. A później przyszła jesień i było już za późno na trening czystości, bo było za wiele warstw do zdejmowania, a to Olę denerwowało. Kolejne podejścia były każdego lata. I tak do czasu, kiedy Ola skończyła pięć lat. Sprawę nam troszkę komplikowało to, że w tej kwestii placówka oświatowa, do której Ola zaczęła chodzić mając 3 lata nie chciała z nami współpracować. Co ja wypracowałam w ciepły weekend burzyło poniedziałkowe pójście na zajęcia. Dopiero w wakacje mogłam poważnie pomyśleć o zmianie. Dla Oli miesiąc to jednak było za mało czasu. Potrzebowała go więcej.
Szczerze mówiąc byłam wówczas w takim dołku, że nie wierzyłam, że się uda. I w sumie zaczynało mi być wszystko jedno czy się uda. Na szczęście porozmawiałam z mamą dorosłego autyka (na Marzenę zawsze mogę liczyć), która bardzo mnie zmotywowała. Mam nadzieję, że ten wpis zmotywuje także wiele matek borykających się z podobnym problemem, że będziecie się też wśród swoich znajomych dzielić swoimi doświadczeniami, że tu napiszecie swoje wskazówki na udany trening czystości. Najważniejsze, abyście uwierzyły, że się uda i uświadomiły sobie, że o ile kupka dziecka jakoś jeszcze jest przez nas akceptowalna w pieluszce to już dorosłego człowieka tak nie bardzo. Do tego koszty tych pieluch, środków czystości związanych z chodzeniem w pieluszce są naprawdę bardzo duże, bo pieluszki dla bobasów są dużo tańsze niż dla dorosłych. Kiedy Wam się już to uda uczcie inne mamy, bo trening czystości dzieci z ASD wygląda zupełnie inaczej niż typowego malucha.
Pewnego pięknego dnia wstałam z łóżka i pierwszą rzeczą, którą zrobiłam było posadzenie córki na nocniku. O dziwo się udało. Później nastawiałam sobie zegarek i co 20 minut sadzałam ją na nocniku, wręczałam tablet i oglądałyśmy bajkę o siusianiu. Takie sadzanie, co 20 minut trwało ponad pół roku nim Ola sama zaczęła komunikować, że chce do toalety. Konsekwentnie nie zakładałam jej pieluchy. Do przedszkola we wrześniu wróciła już bez pieluchy i ze wskazówką, że co 20 minut sadzamy. Kilka razy doszło do zmoczenia ubrań, ale to sprawiło, że osoby zajmujące się nią zaczęły bardziej pilnować tego częstego sadzania. Bardzo długo jeszcze musiałam przypominać córce, że trzeba iść do toalety. Obecnie Ola już jest pod tym kątem samodzielna i sama maszeruje do toalety.
Jeśli przygotowujecie się do treningu czystości musicie pamiętać, że Wasze dziecko musi być gotowe, a Wy musicie mieć dużo czasu i jeszcze więcej cierpliwości. Nawet pół roku na takie sadzanie, przypominanie, czytanie, oglądanie, wprowadzanie, objaśnianie, co się dzieje. Wasze życie przez pewien czas będzie toczyło się tylko wokół nocnika i toalety. Ważny jest też zakup nakładki na toaletę lub nocnika, który będzie dla dziecka miły w dotyku. U nas sprawdził się najprostszy i najtańszy model nocnika i całkowicie płaska nakładka zakrywająca deskę klozetową.
Jeśli Wasze pociechy potrafią naśladować to warto zaopatrzyć się w laleczki z nocniczkami. Pokazujemy dziecku, co robi laleczka i każemy zrobić to samo. Oczywiście krok po kroku, czyli stawiamy laleczkę przy nocniku i dziecko robi to samo, zdejmujemy jej spodenki, dziecko zdejmuje swoje, zdejmujemy majteczki, dziecko powtarza, sadzamy pupę lalki na jej nocnik i dziecko siada na swoim. Zawsze należy mówić w pierwszej osobie, co robi lalka i czekać na wykonanie czynności przez dziecko. Jeśli ma problem ze zdęciem poszczególnych części ubrania to pomagamy. Kiedy już uda nam się posadzić dziecko na toalecie lub nocniku to dobrze jest w tym czasie dać mu coś, co je zrelaksuje i co będzie zabawką kojarzącą się tylko z korzystaniem z toalety, aby potrafiło wysiedzieć. Jeśli tylko tablet potrafi zatrzymać dziecko na dłużej na nocniku to dajcie mu go, ale musicie pamiętać, że po załatwieniu potrzeb fizjologicznych zabieramy ten tablet. Trzeba się też liczyć z tym, że dziecko chcąc dłużej korzystać z urządzenia będzie się powstrzymywało, dlatego musicie uważnie obserwować zachowanie. W czasie treningu czystości warto też pamiętać, że po około 20 minutach od picia większość ludzi potrzebuje skorzystać z toalety.
W czasie wizyty w WC każdy szczegół jest dla dziecka ważny: zapachy, kształty, dźwięki. Jeśli macie w łazience pogłos to ustawcie dodatkową szafkę, połóżcie na podłodze włochate dywaniki (takie, które śmiało możecie codziennie prać, bo na pewno będą tego wymagały). Wyłączacie też wentylatory, które mogą sprawiać niemiłe odczucia. Musicie też wiedzieć, że Wasze maluchy łaknące bodźców mogą zanurzyć ręce w tym, co zrobiły i wysmarować tym całe pomieszczenie, dlatego nigdy w takich chwilach nie zostawiajcie pociech samych. Zapewniam Was, że z czasem z tego wyrosną. Musicie też pilnować regularnego wypróżniania stolca. Jeśli dziecko ma zaparcia boli je brzuch, boli wypróżnianie i mniej chętnie korzysta z toalety. Warto wówczas sięgnąć po herbatki koperkowe, morele, winogrono, soki winogronowe.