Autyzm ma na swoim koncie wiele ofiar. I to nie z powodu tego, że autyzm
zabija, ale z powodu wykluczenia, czy szkodliwych teorii. Do 1943 roku nie był
on w ogóle znany. Do dzieci z autyzmem podchodzono tak jak do wszystkich
innych: z drewnianą linijką i dobrym pasem. Kiedy moja córka została już zdiagnozowana
i na dłużej pojechaliśmy do mojego rodzinnego domu babcia stwierdziła:
dokładnie tak zachowywała się moja koleżanka z klasy. Było to przed wojną. Była
często bita za swoje zachowanie, bo wówczas lanie było jedną z metod wychowawczych.
Wykłady Korczaka nie docierały na wielkopolską prowincję. Dziewczynka nie
dożyła wojny. Z jakiego powodu? Nikt dziś nie wie. W pamięci babci pozostała tą
milczącą, płaczącą i ciągle bitą koleżanką, która nie potrafiła usiedzieć na
lekcjach. Rok 1943 nie przyniósł odmiany. Opisanie przez Kannera grupki dzieci,
które nie potrafiły się komunikować nie zmieniło losu tych dzieci. Nadanie
nazwy jednostce „chorobowej” przez Bleulera i przypisanie jej do rozszczepienia
schizofrenicznego wcale nie polepszyło losu dzieci. Powstały specjalne ośrodki,
do których rodzice masowo oddawali swoje dzieci. A tam działy się rzeczy
straszne: wiązanie, bicie, siłowa terapia. Oczywiście trzeba było znaleźć
winnego tego zaburzenia. Najłatwiej w takiej sytuacji zrzucić odpowiedzialność
na matkę. Zapoczątkowana przez Kennera teoria „chłodnych matek” i popularyzowanie
jej w latach 50 XX przez Bettelheima była teorią polityczną. Zadaniem tych
naukowców było udowodnienie, że jedyną rolą kobiety jest skupienie się na
domowym ognisku, bo jeśli tego nie robią to krzywdzą dzieci wywołując u nich
autyzm i wychowując osoby niezdolne do funkcjonowania w społeczeństwie. Skąd
potrzeba na taką teorię? Przypomnijmy sobie historię: II wojna światowa zaciągnęła
rzesze mężczyzn na front. Fabryki, biura, urzędy zapełnione były kobietami. A
po wojnie dumni mężczyźni wrócili z
frontu i chcieli iść do pracy, znowu poczuć się ważni, znowu chcieli mówić
kobietom, że los rodzin zależy tylko od ich zarobków, a napotkali zbuntowane
kobiety, którym spodobało się, że one też mogą mieć własne pieniądze, że mogą czuć
się niezależne, wolne. Trzeba było coś z tym zrobić. Patriarchalni naukowcy od
razu wykorzystali opisanie nowego przypadku, a winę za jego powstanie zrzucili
na matki karierowiczki. Opisana jednostka „chorobowa” spadła szowinistom z
nieba. Ich teoria na temat powstania autyzmu skrzywdziła tysiące matek, które
poświęcały się angażując się w opiekę nad dzieckiem. Prace Melanie Klein pozwoliły
nieco inaczej spojrzeć na problem i zauważającej, że już u noworodków można
zauważyć nietypowe zachowania, a polegały one na tym, że dzieci z autyzmem (w przeciwieństwie
do tych bez autyzmu) odczuwały lęk przed utratą kontaktu z matką nawet jeśli do
tej utraty kontaktu nie dochodziło. Tustin zauważyła, że autyzm może być
spowodowany genetycznie, ale ciągle w tle pojawiała się „wina matki” za ujawnienie
się autyzmu. Do końca ubiegłego wieku matki były tymi, na które zrzucano
odpowiedzialność (pewnie znacie wiele przypadków, kiedy to w historii zrzucano
na kobiety winę za coś tam, ale zawsze wtedy powtarzamy sobie: to było dawno). Bardzo
dużo w kwestii autyzmu zrobiły znienawidzone przez niektórych feministki, które
obaliły krzywdzące teorie dotyczące złego zachowania matek, poddając w
wątpliwość metodologię badań, spojrzały na problem z punktu problemu autyzmu u
bliźniaków. To z ich przyczyny na autyzm patrzymy obecnie przez pryzmat czynników
biologicznych z naciskiem na genetyczne. Nadmierny lęk, kiedy matka oddala się
nawet na chwilę i nieumiejętność nawiązania satysfakcjonującej relacji przez
dziecko z matką jest jednym z czynników, który pozwala ocenić występowanie
autyzmu. Nim naukowcy doszli do tego nie brakowało teorii dotyczącej diety,
środowiska, szczepionek, grzybów, pasożytów w organizmie. Mimo upływu lat,
wskazania, które geny odpowiadają za autyzm wszystkie te teorie nadal mają się
świetnie. Najgorsze jest to, że są one żywe wśród wielu lekarzy, pedagogów,
psychiatrów, neurologów.
Etykiety
- #Oli prace
- #Opowiem Wam Bajkę
- 1% DLA OLI
- ADHD
- Aforyzmy
- Almodóvar
- Anegdoty
- Antropologia
- Architektura
- Astronomia
- Audiobook
- Autobiografia
- Autyzm
- Baśnie
- Biblia
- Biografia
- Biologia
- Biznes
- Blogi
- Chemia
- codzienność
- Cytaty
- Czasopisma
- Człowiek
- Ćwiczenia
- Dieta
- Dla dorosłych
- Dla nauczycieli
- Dojrzewanie
- Dom
- Dramat
- Duchowość
- Dysleksja
- Działalność naukowa
- Dziecko
- Ekologia
- Ekonomia
- Emocje
- Epilepsja/Padaczka
- Estetyka
- Etyka
- Feminizm
- Filmy
- Filologia
- Filozofia
- Fizyka
- Fragmenty
- Gender
- Geografia
- Gościnnie
- Góra Śląska
- Granty/Stypendia/Pomoc finansowa
- Gry
- Historia
- Hiszpania
- Informatyka
- Internet
- Języki obce
- Językoznawstwo
- Kabaret
- Karty
- Kobiety
- Kolorowanki
- Komiksy
- Konkurs
- Książki
- Książki z reprodukcjami Oli prac
- Kulinarne eksperymenty
- Kultura
- Labirynty
- Legendy
- Literaturoznawstwo
- Logika
- Logopeda
- Magia
- Malarstwo
- Małżeństwo
- Marketing
- Matematyka
- Media
- Media o Oli
- Mem na każdy dzień
- Mężczyźni
- Miasto
- Minecraft
- Mitologia
- mło
- Młodzież
- Moda
- Moim okiem
- Moje wiersze
- Muzyka
- Nauka
- Neurologia
- Niepełnosprawność
- Nieruchomości
- Ogłoszenia
- Ogród
- Ola
- Oli prace na okładkach
- Opinie o moich książkach
- Opowiadania
- Ozdoby
- Paczka
- Patronat medialny
- Pedagogika
- Piaskownica
- Podróże
- Poezja
- Polityka
- Poradniki
- Prawo
- Problemy społeczne
- Przed premierą
- Przedszkole
- Przewodnik
- Przyroda
- Psychologia
- Puzzle
- Rebusy
- Religia
- Rodzina
- Seksualność
- Serial
- SI
- Socjologia
- Spis
- Sport
- Spotkanie autorskie
- Streszczenia
- Styl życia
- Sukces
- Szkoła
- Sztuka
- Świat okiem Tutusia
- Teatr
- Technologie
- Terapia
- Uroda
- Uzależnienie
- Wiersze
- Wycinanki
- Wydarzenia
- Wynalazki
- Wywiady
- Zabawa
- Zabawki
- Zapowiedzi
- Zarządzanie
- Zdrowie
- Zwierzęta
środa, 8 kwietnia 2020
wtorek, 7 kwietnia 2020
Autyzm i sinusoida funkcjonowania
Życie z autyzmem to ciągłe życie w
sinusoidzie zależnej od zmian pogody. Wzrasta ciśnienie? Źle. Spada? Jeszcze
gorzej. Wieje silny wiatr? Lepiej się ewakuować. Ale nie, nie możesz, bo
przecież jesteś rodzicem. No to postaraj się chociaż nie być dla dziecka
ciężarem. Ono i tak jest już przeciążone zmianami ciśnienia. Daj mu dużo pozytywnego nastroju,
spytaj się, na co ma ochotę, spełnij kulinarne kaprysy, a na pewno lepiej
będzie Wam się pracowało. A jak to nie pomogło to kąpiel w pełnej wannie wody z
solą i ulubionym płynem oraz masażem po kąpieli pomogą. Zapomniałam, że kąpiel
to też wyzwanie. Trzeba zadbać, żeby nie było pogłosu, żeby nie było przeciągów
i żeby woda nie wpadała do oczy. Ja znalazłam na te problemy rozwiązanie:
wstawiłam szafkę na ręczniki do łazienki, dostawiłam szafeczką na kosmetyki,
dodałam stół do malowania, a na podłodze kładę dwa ręczniki. Do tego na ścianie
wieszam jeden, aby był do wycierania rąk i buzi. Odprężone, wymasowane,
nakarmione dziecko jeszcze nie jest w stanie pracować, bo pogoda się zmienia?
Ja wtedy pakuję Olę do wózka i wożę, wożę, aż do własnego zmęczenia. Daję jej
słuchawki na uszy i słucha: audiobooków, piosenek, lekcji z językami obcymi, a
wszystko po to, aby zająć jej umysł i żeby pomimo tego odpływanie czas był
dokładnie wypełniony, a mózg zajęty. Za dużo wolnego czasu sprawia, że u dzieci
z autyzmem pojawiają się manieryzmy (od niekontrolowanych ruchów po odpływanie
i zasypianie w ciągu dnia). Mózg dziecka z autyzmem potrzebuje ciągłej
aktywności i ukierunkowanego skupienia. Możemy pytać się dziecka na do ma
ochotę, zagadywać planami na wakacje, wspominać poprzednie, skubać trawy i
kwiaty, podsuwać zabawki byle nie pozwolić na ucieczkę w manieryzmy, ponieważ
one się utrwalają. Praca nad nimi pozwala prawie całkowicie wyeliminować je z
życia, ale nie wyeliminujemy dni odpływania. I u nas dziś właśnie taki dzień.
Ciśnienie powoli rośnie. Niby dobrze, bo pogoda piękna, ale musi się wyrównać ciśnienie,
aby u nas było dobrze. Dostępny las też by nam pomógł...
poniedziałek, 6 kwietnia 2020
Autyzm - pierwsze oznaki
Czasami myślę sobie, że gdybym osiem lat temu
posiadała tę wiedzę o autyzmie, którą posiadam teraz to diagnoza byłaby już,
kiedy miała kilka miesięcy, a nie gdy miała dwa i pół roku. Ale nie. Nie byłaby,
ponieważ specjaliści, by mi zwyczajnie na to nie pozwolili, a nie pozwoliliby,
ponieważ większość ciągle niewiele wie o autyzmie. Uczestniczą w konferencjach,
jakoś tam prowadzą terapię, czytują czasopisma, ale poza powtórzenie regułek,
które zanotowali nie są w stanie wyjść. A autyzm to żywioł, do którego trzeba
podejść bardzo elastycznie. Większość specjalistów tak niewiele wie o autyzmie,
że pewna psycholożka objaśniła mi (po 8 latach mojej intensywnej pracy z
dzieckiem z autyzmem), że osoby z autyzmem wcale się nie komunikują (co jest
oczywiście wielkim kłamstwem), dlatego ona nie może nawiązać komunikacji z Olą.
Ona nie mogła, ale inna specjalistka po pięciu minutach wiedziała od Oli
wszystko, co chciała, potrafiła poprosić Olę o wykonanie poleceń. Tylko do tej
innej trzeba było jechać do Wrocławia, czekać kilka miesięcy na wizytę. I tak
właśnie wyglądają problemy rodziców dzieci z autyzmem: ciągle jest za mało
specjalistów zajmujących się tylko dziećmi z autyzmem, a nie traktujących autyzm
jako kolejną ciekawostkę, a udziału w konferencji jako kolejnego papierka
pozwalającego zdobyć awans zawodowy. Tak naprawdę, aby dogadać się z dzieckiem
z ASD nie trzeba skończonych studiów. Potrzebny jest otwarty umysł i świadomość,
że komunikacja zaczyna się od nawiązania kontaktu wzrokowego. Bez tego nie da
się nic zrobić.
Wracając do diagnozy i tego, co powinno Was
zaniepokoić to przede wszystkim zbyt łatwe przebudzanie się dziecka. Olę budził
byle szmer. W czasie rozmów z innymi rodzicami uświadomiłam sobie, że nie tylko
ona tak ma, że owo przebudzanie to sygnał alarmowy. Do tego usypianie będące
koszmarem orz częste przebudzanie się w nocy (nawet, kiedy Ola skończyła trzy
lata na palcach jednej ręki mogłam policzyć noce przespane w ciągu miesiąca).
Od 17-23 w moim domu rozgrywał się koszmar związany z Oli odpływaniem i ciągłym
przebudzaniem się, a później krzykiem, wyginaniem się do tyłu, moim noszeniem
jej, aby ją wyciszyć (nikomu innemu wtedy już nie dawała się dotykać). W takich
warunkach nie trudno było o nieporozumienia i wzajemne pretensje. Ja wymagałam
od domowników absolutnej ciszy, bo inaczej miałam horror, a oni uważali, że ich
terroryzuję, bo każę siedzieć cicho. Wszyscy byliśmy zakładnikami jeszcze
niezdiagnozowanego autyzmu. Lekarze na te problemy z przebudzaniem i wyginaniem
zalecili pojenie dziecka herbatką koperkową. Miała pomóc, ale nie pomagała, bo
to nie w kolkach leżał problem.
Poza tą niedogodnością Ola rozwijała się
świetnie. Wcześnie przewracała się, siadała, wstawała, a później chodziła.
Rewelacyjnie radziła sobie też z żuciem. Była tak spragniona takich bodźców, że
kupowałam jej suszone mango, aby mogła się w nie wgryzać (gryzaki szybko się
nudziły). Świetnie też naśladowała dźwięki, była radosna, ciekawa świata i z
wiekiem coraz bardziej odpływająca i krzycząca. Jedno, co się nie zmieniało
przez wiele lat to nocki będące horrorem. Często, kiedy wszyscy dawno spali ja
wychodziłam z Olą na spacer, bo tylko na świeżym powietrzu potrafiła się
wyciszyć. I to działa do dziś: spacer potrafi zdziałać cuda.
Kiedy po pierwszym szoku uświadomienia sobie,
że Ola może mieć autyzm, wyparciu, przyjęciu do wiadomości, że jednak trzeba
zdiagnozować poszłam do lekarza i oświadczyłam, że potrzebuję wiedzieć Ola
miała niecałe dwa lata i mocno uwsteczniła jej się mowa. Ze stanu „zaraz będzie
mówić” przeszliśmy do fazy „łapania uwagi”, a lekarz stwierdził: „Nie dam
skierowania, bo dziecko z tego zaraz wyrośnie”. Miała prawie dwa lata i
totalnie odpływała! Było to widać gołym okiem! Nawet nie zadaję sobie pytania,
co by było, gdybym przyszła, kiedy Ola miała kilka miesięcy, bo jest dla mnie
oczywiste, że usłyszałabym dokładnie to samo. I to jest główny problem rodziców
dzieci z autyzmem. Jeśli nie mają wystarczającej wiedzy to ich dzieci często są
diagnozowane dopiero w przedszkolu, a nawet w szkole (w tym ostatnim przypadku raczej
ZA), bo nikt wcześniej tego nie chce zrobić. Trafienie na specjalistę, który
wcześniej będzie w stanie powiedzieć: „To dziecko ma autyzm graniczy z cudem”. Nim
dotrzecie do takiego specjalisty odwiedzicie czasami kilkunastu, którzy nie
będą wiedzieli co to takiego. Bo autyzmy są różne. Tak różne jak każde dziecko.
A to dopiero początek wędrówki po specjalistach. Po diagnozie zaczynają się
kolejne wizyty mające pomóc Waszej pociesze. Będą wizyty w szpitalach, wiele
badań nim natraficie na takich lekarzy, którzy Waszemu dziecku pomogą. Paradoks
polega na tym, że ci specjaliści mogli być świetni w przypadku innych dzieci, a
Waszemu nie potrafili, a ci, którzy pomogli Waszemu dziecku niekoniecznie pomogą
innym, bo autyzm to ciągła gra w loterię: albo się trafi albo nie i trzeba
szukać dalej.
Jeśli cokolwiek niepokoi Was w rozwoju dziecka
zgłaszajcie to specjalistom, jeśli dostrzegacie jakiekolwiek oznaki autyzmu
szukajcie specjalistów diagnozujących autyzm (i tylko autyzm). Nie dajcie się
przekonać, że diagnoza będzie łatką przypiętą do dziecka do końca życia, bo z
autyzmu się nie wyrasta, ale posiadanie trafnej diagnozy pomaga ukierunkować
terapię, uzyskać wsparcie i nauczyć samodzielności. Każdy malutki kroczek
okupiony jest setkami godzin pracy rodziców i specjalistów z dzieckiem. Bez
diagnozy pozostaniecie sami z problemem. Pamiętajcie: samodzielność dziecka
jest ważniejsza niż to, co sobie ktoś pomyśli o tym, że dziecko ma taką, a nie
inną diagnozę.
Subskrybuj:
Posty (Atom)



